W wyroku z 10 lutego 2026 r. (VII P 405/23) Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie rozstrzygnął spór dotyczący naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu
w podmiocie medycznym. Sprawa dotyczyła położnej, która domagała się odszkodowania, wskazując na nierówne wynagrodzenie w stosunku do innych położnych zatrudnionych w tym samym szpitalu. Sąd oddalił powództwo, uznając, że różnice w wynagrodzeniu były uzasadnione i wynikały z obiektywnych kryteriów związanych z kwalifikacjami zawodowymi oraz zakresem faktycznie wykonywanej pracy.
Jednym z kluczowych elementów rozstrzygnięcia było przypomnienie, że zasada równego traktowania w zatrudnieniu nie oznacza automatycznego zrównania wynagrodzeń wszystkich pracowników zatrudnionych na podobnych stanowiskach. Aby można było mówić o naruszeniu tej zasady, konieczne jest wykazanie, że pracownicy wykonują pracę jednakową albo pracę
o jednakowej wartości.
Ocena ta wymaga analizy nie tylko nazwy stanowiska, lecz przede wszystkim rzeczywistego zakresu obowiązków, poziomu odpowiedzialności, wysiłku oraz kwalifikacji niezbędnych do wykonywania pracy.
W analizowanej sprawie istotne znaczenie miało zróżnicowanie kwalifikacji zawodowych personelu. Położne posiadające wykształcenie magisterskie oraz specjalizację były nie tylko wynagradzane według wyższego współczynnika wynikającego z przepisów, lecz także częściej angażowane w dodatkowe zadania wykraczające poza podstawową opiekę nad pacjentem.
Obowiązki te obejmowały m.in. działania organizacyjne, edukacyjne czy udział
w opracowywaniu procedur i standardów funkcjonowania oddziału. W ocenie Sądu przekładało się to zarówno na większą odpowiedzialność, jak i na szerszy zakres faktycznie wykonywanej pracy.
Wyrok stanowi ważne przypomnienie, że zasada równouprawnienia w zatrudnieniu nie eliminuje możliwości różnicowania wynagrodzeń, jeżeli opiera się ono na obiektywnych
i racjonalnych kryteriach. W sektorze ochrony zdrowia szczególne znaczenie mają w tym zakresie poziom wykształcenia, specjalizacja oraz gotowość do podejmowania dodatkowych obowiązków organizacyjnych i merytorycznych.
Orzeczenie podkreśla również znaczenie stałego podnoszenia kwalifikacji przez personel medyczny. W realiach współczesnego systemu ochrony zdrowia poziom wykształcenia
i specjalistyczna wiedza stanowią bowiem nie tylko element rozwoju zawodowego, lecz także istotny czynnik wpływający na kształtowanie warunków zatrudnienia i wynagrodzenia.