W wyroku z 8 kwietnia 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do często podnoszonego zarzutu dyskryminacji w sprawach dotyczących funkcjonariuszy Policji.
Sąd przypomniał, że o dyskryminacji można mówić wyłącznie wtedy, gdy dana osoba jest traktowana mniej korzystnie niż inni znajdujący się w porównywalnej sytuacji – i to bez obiektywnego uzasadnienia. Kluczowe jest więc nie samo „gorsze” potraktowanie, lecz brak racjonalnych podstaw takiego zróżnicowania.
W analizowanej sprawie NSA uznał, że sytuacja policjanta nie może być porównywana do sytuacji pracownika cywilnego. Służba w Policji ma bowiem szczególny charakter – wiąże się z obowiązkiem dyspozycyjności, gotowością do działania w interesie publicznym oraz podlega odmiennym zasadom niż typowy stosunek pracy.
Z tego względu różnice w traktowaniu funkcjonariuszy – nawet jeśli są dla nich niekorzystne – nie stanowią automatycznie dyskryminacji. Mogą być uzasadnione specyfiką służby oraz koniecznością zapewnienia sprawnego działania formacji odpowiedzialnej za bezpieczeństwo publiczne.
Wyrok ten potwierdza, że granica między dyskryminacją a dopuszczalnym różnicowaniem sytuacji prawnej przebiega tam, gdzie kończy się obiektywne uzasadnienie. W przypadku służb mundurowych takim uzasadnieniem jest przede wszystkim nadrzędny interes publiczny.